Met de hitte die momenteel de Ecrins overspoelt leek het ons, ‘Raph’ en ik, een heel goed idee om lekker op hoogte te gaan klimmen. Op de Pointe Louise, 3668 meter, lopen verschillende mooie rotstoeren, wij kozen voor Louise Attaque, 330 meter over negen touwlengtes met veel vijfde graads touwlengtes.
Da aanloop naar de Ecrins hut was warm, een korte stop in de Refuge de Glacier Blanc met een koele ice-tea bracht verademing. In nog geen twee uur stonden we in de Ecrins hut. De aanloop over de gletsjer is heftiger en gevaarlijker dan dat ik ooit gezien heb, in het begin van de gletsjer staan enorme spleten open, met dunne sneeuwbruggen eroverheen, aan touw gaan is de enige veilige manier om over de gletsjer in deze hut aan te komen.
‘s Ochtends lieten wij iedereen rustig vertrekken richting de grote bergen van het massief, terwijl lekker in het zonnetje ons onbijt op aten stonden de eerste ‘cordees’ al op de top van de Dome des Ecrins. In een heerlijke, en warme zon (isotherm 0 op 5000 meter) begonnen wij aan onze tocht. Een klein half uurtje aanloop en daarna negen mooie lengtes. Ecrins-plaisir met een fabuleus uitzicht op de Dome en de Barre, zo lust ik er nog wel een paar!
Het is zover, Sandra is weer aan het ‘toeren’, voor de eerste toerskitocht na ons ongeluk in Marokko wilde we niet te hoog en niet te ver. Het doel werd La Blanche. En, een beetje geluk moet je soms hebben, La Blanche was vandaag de enige bergtop die niet continu in de mist en of wolken hing. In een ijskoude atmosfeer klommen wij omhoog (-10 in Pelvoux zelf), we weken ook uit van de normaalroute (over een mooie graat) om niet teveel last te hebben van de ijskoude wind. Door een mooie vallei liepen we omhoog. Onder een waterig zonnetje genoten we van deze klassieker, die toch bij de mooiste toerskitochten van de Hautes Alpes gerekend mag worden.
Eenmaal beneden trok het wolkendek helemaal dicht en genoten wij van een warme chocolademelk, want het is momenteel heel erg winters!
Ik houd er niet over op, maar wat is het klimmen in Ailefroide mooi. Wrijving, greepjes, spleten, overhangetjes en dat alles op een bomvast graniet. Wie hier nog nooit geweest is mist zeker een van ‘s werelds mooiste rotsklimgebieden. Ik woon nu al zes jaar naast Ailefroide en het verveeld nog steeds niet. Elke keer dat ik weer opweg ga richting de zwarte platen van Ailefroide kan ik een zekere nieuwsgierigheid en spanning naar wat komen gaat niet onderdukken. Een absolute aanrader.
Na een koel voorjaar met heel veel slecht weer is de omschakeling naar goed, warm en betrouwbaar weer wel heel groot. Waar we eerst krampachtig zon zochten is het nu zoeken naar schaduwrijke rotswanden. Maar veel noord en west georienteerde kalkgebieden zijn nog steeds(!) nat of in ieder geval te vochtig om te klimmen… Lang Leve Ailefroide. De oneindige granietplaten in het Ailefroide dal zijn droog en naar wens warm of koel. En net voordat de zomer begint is het met de drukte ook goed te doen!
Dus afgelopen week trok ik meerdere malen richting Ailefroide om wat relatief nieuwe lange routes te klimmen en een enkele ochtend in de beroemde sector La Draye te sportklimmen. La Draye is echt een super ‘crag’. Voor elk wat wils, en hele mooie routes rond de 6c+/7a die lekker Frans zijn afgezekerd, een aanrader maar alleen ‘s ochtends want ‘s middags, in de zon, worden deze zwarte granietplaten zo goed als onbeklimbaar!
Maar het mooiste in Ailefroide zijn toch de lange routes. Meestal het werk van Jean Michel Cambon, en zo goed als allemaal terug te vinden in zijn prima topo (uitgave 2007). Afgelopen week klom ik onder andere Tueur des Boucs (6b max), Snoopy Directe (6b max) en Les Crepuscule des Bureaucrates (6a max). Drie erg mooie en vooral rustige routes en alledrie (pas) afgelopen jaren geopend (tussen 2004 en 2007). Af en toe een mossige passage moet voor lief genomen te worden om rustig te klimmen in Ailefroide. Zeker Tueur des Boucs en de Snoopy Directe zijn aanraders in het regelmatig zo ‘platte’ Ailefroide.
Deze routes zijn behoorlijk steil en afwisselend. De moeilijke passages zijn (erg) goed afgezekerd en de vijfde graads lengtes kunnen af en toe wat luchtig overkomen voor ‘net aan’ klimmers maar deze routes zijn ludiek zoals Cambon te bedoelt heeft. Het is nergens gevaarlijk!
Wie komende zomer in Ailefroide is en graag rustig wil klimmen, kies voor Tueur des Boucs of Les Crepuscule des Bureaucrates: je zal ongetwijveld een kalmere dag hebben dan op de Palavar…
Maar pas op: Voor het klimmen in Ailefroide over het algemeen, maar speciaal voor Tueur des Boucs een 60 meter touw is geen overbodige luxe voor de abseils. Met 50 meter is het soms wel heel erg “net aan”… Wees gewaarschuwd!
De vallei Aup Martin vlak boven Vallouise is zomers een paradijselijke plek, alpenweides vol bloemen, witte watervallen en gemzen waar je maar kijkt, en dat alles onder een heerlijke zon. Maar vanaf oktober laat de zon zich niet meer zien in dit hooggelegen dal. De watervallen in de noordwand van de vallei veranderen in ijzige lijnen. De lieflijkheid is weg en voor wie op zoek is naar eenzaamheid en magisch blauw waterijs is een nieuw paradijs geboren.
Een van de grote lijnen uit deze vallei is de Le Mysterieux Inconnu, een 600 meter lange ijslijn die zich door smalle schoorstenen en brede muren van ijs slingert. Een typische waterval/couloir die eind November begin December voor de grote sneeuwval geklommen kan worden. De hoge ligging maakt deze waterval de ideale preseizoen klim.
De aanloop is kort zolang de weg naar de Entre les Aygues (ca 8 km van Vallouise) nog sneeuw vrij is, dus vergeet dit lawine gevaarlijke dal op het moment dat de eerste grote hoeveelheid sneeuw gevallen is.
Le Mysterieux Inconnu is 14 touwlengtes lang, maar er zijn meerdere mogelijkheden om op eenvoudige wijze te ontsnappen aan het ijs. Het begin van deze route volgt een fantastische geul van smalle schoorstenen beplakt met ijs, waarin het klimmen vaak delicaat is en goede boren soms onmogelijk zijn, hierna volgen enkele grote muren van ijs. Waarbij een fantastische wand van bijna 100 meter 85 graden overwonnen moet worden. Een lekkere kuitenbrander in het begin van het seizoen .
Na de laatste touwlengte is de afdaling eenvoudig. Via duidelijke terrassen loop je de hele 600 meter gewoon weer naar beneden. Houd je ogen open voor gemzen en wie het geluk mee heeft kan eventueel zelfs lynxen tegen komen in deze wilde vallei.
Kaart: IGN TOP 25 3436 ET en 3437 ET
Topo: Glace et Mixte en Cascade
Condities: Ice-fall.com of mail.
Boven de alpenweides naast Saint Veran bevindt zich een mooie rotsklomp van zo’n 250 meter hoog: Le Rouchon 2929m. Deze monoliet is van een gabbro vol met grepen. De steen is van relatief goede kwaliteit. Deze rots trok rond 1970 de aandacht van Narcisse Candau, een zeer actieve gids in Les Ecrins.
Afgelopen jaren zijn er op deze wand zo’n zes nieuwe ‘plaisir’ routes geopend. De mooiste van deze routes is zonder meer ‘Prise Surprise’. In zeven touwlengtes sta je op de top. Vier touwlengtes zijn steile maar ‘greeprijke’ vijfde graads muren. Deze continuiteit wordt slechts onderbroken door drie alpiene-achtige vierde graads lengtes.
Voor de afdaling volg je de ‘normaal-route’ waarin twee derde graads stapjes afgeklommen moeten worden.
Materiaal: 10 Setjes, Helm! en 2 Slinges.
Voor wie op zoek is naar een eenvoudige route in een fantastische omgeving!
TD Alpiene klimmen in de Queyras?
Inderdaad, midden in het gebied wat niet bepaald bekend staat om zijn moeilijke beklimmingen staat een fantastische berg. De Tetes des Tollies. Een berg waar ‘s winters vele skiers omheen skien, en waar zomers vele mensen omhoog klauteren via een van de twee normaalroutes (3c).
Maar het is de noordgraat die tot de verbeelding spreekt. Een 350 meter lange graat met een flink aantal V+ en 6a passages.
Vertrekkend vanuit Saint Veran (west Europa’s hoogste dorp) wordt de machtige toren van de Tete des Tollies steeds duidelijker. Een mooie ‘on-queyras’ top. Al lopend tussen de marmotten en over de Alpenweides is het pad tot de noordgraat erg aangenaam.
Voor hen die in steensoorten geïnteresseerd zijn is het gebied rond de Tetes des tollies zeer interessant, veel verschillende steensoorten en mineralen zijn hier te vinden.
Al vanaf het moment dat je de top ziet is het duidelijk dat de noord graat de ‘te klimmen’ route is.
De graat beklimt met relatief eenvoudig (solo of kort touw) klauteren. Na een derde graads stap begint het echte klimmen meteen met een vaak ijskoude V+. Niet bijster moeilijk, maar de koude maakt het klimmen niet makkelijker. Hoe groot is het plezier als je op de zonnige standplaats aankomt.
Na deze frisse V volgt een ‘grote grepen snel thuis’ vijfde graads lengte deze lengte eindigt op een kleine ‘gendarme’. Twee goede mephaken dienen als relais.
Hierna volgt een IIIe graads afklim, waarna er twee zeer steile IVe graads lengtes volgen. Mooi steil en creatief klimmen.
Na deze klimlengtes volgt het saaiste stuk, twee lengtes II. Maar dat betekend wel een mooie pic-nic plek .
Om het goed te maken volgt na deze 80 meter II, een van de mooiste V+/6a traverse die ik ooit geklommen heb.
Na deze lengte volgt een relatief pittige IV lengte. (Klim van de standplaats niet direct door de schoorsteen, maar over de plaat om hierna pas weer in de schoorsteen te klimmen)
En om het beste tot het laatst te bewaren is de laatste lengte een mooie 6a lengte.
Eenmaal op de top kan je via twee normaalroutes naar beneden. Al afklimmend en?of abseilend sta je zo weer op het pad richting Saint Veran.
Deze beklimming is in de moeilijkere lengtes goed behaakt. Maar voor soms wat luchtige passages in het makkelijkere terrein kan het verstandig zijn enkele nuts en friends mee te nemen.
De makkelijkste aanrader die ik tot nu toe heb beschreven! En ik verwacht dat dat ook zo zal blijven .
Maar de Aretes de la Bruyere zijn naar mijn idee de moeite van de aanloop en de beklimming meer dan waard.
Ooit een klassieker in het over het algemeen pittige (qua klimmen betreft) gebied Les Cerces. Deze route is niet moeilijk, maar als je echt op de graat blijft is het klimmen interessant en een goede voorbereiding en test voor het ‘echte’ werk hoger in Les Ecrins. Ook is het een mooie toch voor al je nog maar een dagje hebt of als het weer een lange tocht in het ‘echte’ hooggebergte niet toestaat.
De ‘crux’ is direct de eerste lengte. Een helaas erg afgeklommen IV graads stap moet overwonnen worden om op de graat te komen.
Het is echter wel leuk klimmen. Een oude maar goede haak en een twijfelachtige slinge zorgen hier voor de nodige psychologische rust. Eventueel kan er in de spleet eigen materiaal gelegd worden.
Na deze eerste lengte volgt er een opeenvolging van mooie stukjes steil klimmen. Echter je moet wel op de graat blijven om het meest interessante klimmen te pakken, het is vrij makkelijk om via een soort pad langs de moeilijkheden te traverseren.
De moeilijkheden zijn telkens rond de III+ en het klimmen is leuk en typisch graat-klimmen.
Over de hele route zijn er rotshaken te vinden, en bijna overal is het eenvoudig om eigen zekerpunten te leggen.
De drie ‘verplichte’ abseils zijn goed ingericht, maar het blijven oude touwtjes en rotshaken.
Deze tocht is relatief kort, maar het is een goede test om je eigen lopende zekering en kort touw technieken te testen. Een mooie tocht om weer in het Alpiene denken te komen.
De tijd die in de topo voor deze tocht staat is 3 a 4 uur. Maar voor wie graag richting de grote jongens van de vallei wil (Coste Rouge, Meije e.d.) die moet deze tocht wel in een kleine 2 uur kunnen klimmen. Vandaag deden Sandra en ik er een 1:15 uur over…
Verder voor wie van bloemetjes en likeur houdt, de tocht staat vol met Edelweiss en Genepy!
En oja, het uitzicht op de Meije, Agneaux en af en toe de Barre is de moeite ook zeker waard!
Boven Ponteil ligt een route die met zijn ruime 250 meter, en het feit dat deze op een echt topje uitkomt niet echt verglijkbaar is met de andere Ponteil lijnen. De Clos Tramillion heeft veel weg van de wat langere rotstouren in het gebied. Maar dan wel met de hele mooie rotstouren!
In deze route kan je grote grepen verwachten waar het steil is, kleine randjes waar het loodrecht is en mooi gevormde platen waar de route liggend is.
De eerste lengte is een eenvoudige 4+ lengte met een lekker steile uitklim. Na deze lengte volgt een 6a waarbij Alpine klimmers (worstelaars) zeker een voordeel hebben, deze lengte loopt namelijk door een fantastische schoorsteen niet het type routes wat je veel ziet in sportklimgebieden, des te meer in de ‘echte’ bergen.
Na deze leuke lengte volgt de ‘crux’ van de route met een fantastische 6a+ traverse.
Dit is een van de mooiste touwlengtes in deze gradatie in het hele gebied. Na deze lengte volgen er drie vijfde graads lengtes die allerdire meer of minder steil zijn, maar alledrie een plezier om te klimmen. Hierna volgt de tweede crux in de vorm van een technische 6a stap.
Hierna volgen nog twee 6a lengtes die je naar een leuke top brengen. Het uitzicht op het Ecrins massief hier is fantastisch!
Volg het pad om de twee (60 meter touw) of drie (50 meter touw) abseils te vinden.
Ik heb deze route nu al 4 keer geklommen en elke keer blijf ik het een fanastiche lijn vinden. Een absolute aanrader dus, zeker voor hen die het (naar mijn idee monotome) klimmen in Ailefroide zat zijn.
De Queyras staat niet bepaald bekend op zijn zware rotsroutes, mooie kalk ‘bergjes’ (m.u.v. de echte berg: Mont Viso) kunnen vaak met leuke en niet al te moeilijke routes beklommen worden. Dit massief is ideaal voor een lekkere rustige (familie) bergsportvakantie. Maar er zijn ook een paar moeilijkere lijnen te klimmen.
Gister hebben JB en ik de bijna 300 meter lange L’amateur d’Abîme, op de Pic de beaudois, 2250 meter, geklommen. Een 9 touwlengtes lange route die na de uitbraak van twee essentiële grepen een waardering van 7a max. heeft, met voornamelijk lengtes van rond de 6c, een goede TD+/ED-. De eerste twee touwlengtes zijn erg technisch en compact en het duurt tot de laatste stap van de tweede lengte voordat je de eerste echt goede greep vind! (Touwlengtes 6b+ en 6c). Na deze twee lengtes veranderd het klimmen in speelser en relatief iets makkelijker klimmen.
Mooie ronde watergaten en spleetjes en richeltjes wisselen elkaar af. Al met al heel aardig klimmen.
De 7a traverse is goed afgezekerd en is het proberen om deze lijn vrij te klimmen zeker de moeite waard! De bewegingen zijn duidelijk en de rots is in deze lengte gelukkig erg goed, plezier verzekerd.
De route bestaat uit de volgende touwlengtes: 6c, 6c, 5+, 6a, 6c, 6a+, 7a, 6a, 5+. (6b obli)
Helaas is de rotskwaliteit over het geheel niet super, en lopen er veel wandelaars onder de wand door: opletten dus.
Een pluspuntje is het feit dat je je auto direct onder de wand (opletten voor vallende stenen) kan parkeren. Een ongekende luxe in de het Hautes Alpes departement!
Ondanks deze sportklim ‘aanloop’ is het verstandig om je trui niet te vergeten deze route ligt boven de 2000 meter en het kan er flink koud zijn.
.
Google earth kaartje
