Vandaag stond (weer) La Rouya op het programma. Deze top boven Pelvoux is een ware poederschatkist. En de korte klim blijft gewoon ontzettend mooi. De ideale tocht voor als ‘je maar een ochtendje hebt’, zoals vandaag. Met de eerste lift van het gebiedje ‘La Blanche, pelvoux’ gingen Claude en ik samen omhoog. Na een korte klim van zo’n 400 meter stonden we op de top van La Rouya. Het uitzicht is zoals elke keer weer verbluffend.
De afdaling zag er erg goed uit, alleen een heleboel wind had voor aardig wat sneeuwtransport gezorgd en gevaarlijke condities gecreëerd. De hoofdwand van La Rouya bestaat uit een paar besneeuwde pijlers en enkele serie rostbanden, ondanks de steilte (35° enkel passages 40°) durfde ik de helling wel aan. Ik ken La Rouya erg goed en kon precies inschatten over welke pijlers wij uit de gevaren zone zouden blijven. Voorzichtig, en met de rem erop, skiëde we over de relatief veilige sneeuw naar beneden, de hellingen die naast ons lagen zagen er echter zeer gevaarlijk uit.
Eenmaal onder de topwand kon de rem eraf. In volle vaart knalden we door (door de wind) onaangeroerde hellingen. Wederom fantastische condities! Maar wel condities waar zeer veel kennis (van de sneeuw en nog meer van het terrein) van heel groot belang is om veilig naar beneden te komen. Deze wand zou ik niet geskied hebben als ik hem niet zou kennen.