Problemen met Sandra haar schouder, de nasleep van het ongeluk in Marokko, maakt het lastig om veel te klimmen deze zomer. Dus besloten we om de schouder wat rust te geven na een harde bouldersessie de mountainbike weer eens uit de kast te halen. Een mooie tocht onder de Tete d’Aval (moet ik snel weer eens heen…) over een super rustig pad viel ons ten deel. Een heerlijke dag in de buitenlucht!
Op Sandra haar ‘lijstje’ prijkte nog steeds de Peyre Eraute. En omdat wij vanmiddag verplichtingen hadden waardoor lange hooggebergte tochten niet mogelijk waren besloten deze fantastische tocht te doen. En ik vind het geen probleem om deze berg nog een keer te skiën vooral in de condities die we nu hebben, en nog mooier, het minst leuke stuk van deze toerskitocht is momenteel geheel per auto te doen! ‘Que du bonheur’ zoals de Fransen zeggen.
Ooit had ik al wel eens gezegd dat de Peyre Eyraute en van de mooste ski bergen van het Pays des Ecrins is. Vandaag heb ik deze fantastische wand weer geskied. En ik blijf erbij: Wat een mooie tocht. Bijna 700 meter 35 graden knallen door voorjaarsfirn: heerlijk. En de afdaling door het bos onder deze 700 meter is zeker niet verkeerd. Het blijft een echte aanrader.
Vandaag hadden we geen tijd om ‘echt’ te skiën of een skitoer te maken. Maar toch wilde we zeker wel even van het lekkere voorjaars weer genieten, dus klikte we onze langlauf ski’s weer eens onder. Dit jaar hebben we minder geskate dan gebruikelijk, waarschijnlijk vanwege de zeer goede ski condities en de zwakke schouder van Sandra. Ondanks dit gemis aan ‘training’ hebben we ons weer uitstekend vermaakt, stiekem toch best leuk dat langlaufen… En een goede training is het zeker!
Het is zover, Sandra is weer aan het ‘toeren’, voor de eerste toerskitocht na ons ongeluk in Marokko wilde we niet te hoog en niet te ver. Het doel werd La Blanche. En, een beetje geluk moet je soms hebben, La Blanche was vandaag de enige bergtop die niet continu in de mist en of wolken hing. In een ijskoude atmosfeer klommen wij omhoog (-10 in Pelvoux zelf), we weken ook uit van de normaalroute (over een mooie graat) om niet teveel last te hebben van de ijskoude wind. Door een mooie vallei liepen we omhoog. Onder een waterig zonnetje genoten we van deze klassieker, die toch bij de mooiste toerskitochten van de Hautes Alpes gerekend mag worden.
Eenmaal beneden trok het wolkendek helemaal dicht en genoten wij van een warme chocolademelk, want het is momenteel heel erg winters!
Vandaag was het de bedoeling om voor een photoshoot naar Serre Chevalier te gaan. Maar een zwaar bewolkte hemel deed ons uitwijken naar het bosrijke Puy Saint Vincent. En dat bleek een goede keus. Briancon het het helle Serre Che gebied bleef vandaag in een diepe mist gehuld terwijl het aan de andere kant van het Mont Brison massief (Puy Saint Vincent) prima skiën was onder een water zonnetje en tussen de wolkflarden… De photoshoot in Serre Che is nu verschoven naar Donderdag, volgens Meteo France wordt het weer dan hartstikke goed!
Het blijft een van de mooiste toerskitochten bij mij in de buurt (en een groot deel van de tocht zie ik zelfs vanuit het raam naast mijn bureau). Een paar honderd meter klimmen in een bos, een mooie (en zeer luchtige graat naar een voor top, met een fantastisch uitzicht op de 700 meter hoge wand van de Tete d’Aval om te eindigen naast de mooie Tenailles de Mont Brison in een wand waar de sneeuw bijna altijd hartstikke goed is. Deze tocht stond op het programma vanmorgen. Kortom: we hebben weer genoten.
Alhoewel het hartstikke koud is gooide bijna een meter sneeuw toch wel roet in het eten van Ice 2009, dit jaar voor het eerst (in twintig, ja 20 jaar) niet meer georganiseerd door Gerard Palheiret, maar door niemand minder dan Francois Lombard. Wie niet weet wat ICE is: ICE is een evenement waar klimmers uit verschillende landen kennis kunnen en mogen maken met het ijsklimmen in de valleien rond Argentiere la Bessee. Dat viel door het hoge lawinegevaar dit keer wat tegen. De afsluit ceremonie, met drytoolers en freestyle skiërs loog er echter niet om.
