5 Juni j.l. hebben Pierre Tardivel en Eric St Bonnet de Carbiou route op de Italiaanse zijde van de Mont Blanc geskied, naar alle waarschijnlijk wederom een ‘eerst’ afdaling voor de ‘pente raide’ grootmeester Pierre Tardivel. Klik hier voor meer info en de link voor de foto’s.
May 25
De skitechniek is de laatste jaren enorm verbeterd, met moderne ski’s en moderne toerskischoenen liggen moeilijke afdalingen in het bereik van velen. Afdalingen die zo’n 20 jaar geleden alleen voor de allerbeste en aller koelbloedigsten waren weggelegt zijn tegenwoordig soms klassiekers. Dit neemt niet weg dat het gevaar gelijk is gebleven. Als de condities opeens minder zijn komen veel skiërs in de problemen.
Met behulp van internet (skitour.fr, camptocamp.fr) weet iedereen wat in conditie is en ontstaan er op sommige plekken bijna ‘wedstrijden’ wie wat skiet. Wie skiet als eerste een 5.3, wie doet de helling van 50° als eerste en nee-zeggen lijkt soms bijna niet meer te kunnen. Iedereen wil zijn of haar ‘pente raide’ pakken voordat het te laat is. Dit resulteert in skiërs die de hele Coup de Sabre (5.3 boven de glacier Noir) al side-slipped afdalen (Wat is daar de zin van???). Afgelopen week zagen we vanaf de gletsjer de ‘traptredes’ hoog in het couloir, niet leuk om te skiën want bochten maken is niet meer mogelijk… Maar ja de skiërs kunnen wel stoer vertellen dat ze de coup de sabre hebben gedaan, en het staat goed op skitour.
Ik heb dit jaar vaker nee gezegd tegen een couloir dan dat ik moeilijke hellingen heb geskied. Jammer, maar wat is de zin van het skiën van een helling vol onregelmatige sneeuw waar je niet eens lekker kunt skiën. Niet iedereen durft deze keuzes te maken en dat is volgens mij deels de reden van de ernstige ongelukken die afgelopen week hebben plaatsgevonden. Als iedereen iets dichter bij zichzelf blijft, nee durft te zeggen als de condities het niet toelaten dan zouden dit soort ongelukken minder vaak voorkomen.
Ondanks de (internet)druk, ondanks het feit dat andere skiërs een helling wel geskied hebben, durf nee te zeggen. Ski alleen wat je echt kan (50° in dikke poeder kan iedereen! 30 graden op beton-harde sneeuw kunnen al heel veel minder mensen) en wees altijd voorzichtig.
Mar 08
… de schouder van Sandra is steeds beter en sterker. Dus we kunnen binnenkort (als het onstabiele sneeuwdek het ons toelaat) weer aan de zwaardere toerskitochten en steile hellingen beginnen. We hebben er zin in…
Oct 01
De Huber broers hebben Eternal Flame op de ‘top zonder naam’ (6251 meter) in de Trango groep vrijgeklommen. Deze route is ooit door Wolfgang Gullich en Kurt Albert geopend, en was toen reeds (1989) een enorme prestatie, de mannen klommen tot 7a+ vrij en alles wat moeilijker was werd met artif opgelost. Vergeet niet, het klimmen is voor een groot deel boven de 6000 meter.
De Huber broers is het wel gelukt om alle lengtes vrij te klimmen. De moeilijkste passen liggen rond de 8a+! Volgens Alex is het een van de mooiste vrijklim lijnen ter wereld. (Echter niet mogelijk voor iedereen…)
Nov 16
Half November en het eerste wat steilere couloir zit er weer op voor dit jaar. Dankzij een aantal flinke ‘retour d’est’en is de hoeveelheid sneeuw in de Queyras boven gemiddeld. En er ligt niet alleen veel sneeuw, de sneeuw is ook nog eens van hartstikke goede kwaliteit. Dus Sandra en ik (samen met onze ski vrienden Claude en Alizé) hebben afgelopen week de topo van de Queyras eens open geslagen om een leuk couloir uit te zoeken. Ondanks dat de Queyras niet bekend staat als steil toerskigebied zijn er voldoende prima couloirs te vinden. Zeker als deze lijnen gevuld zijn met poeder. Vandaag besloten we de Tête de Longet te beklimmen om daarna het Noord-Couloir af te dalen. 500 meter skiën tussen de 40 en 45 graden. Ik heb slechtere November maanden gekend 
May 12
Vorig jaar in de afdaling van de Pelas Verney
Dat dromen niet altijd makkelijk te verwezenlijken zijn dat weet iedereen. En dat bepaalde beklimmingen of afdalingen maar niet willen lukken dat weet ook elke skiër en alpinist. Dat het echter leuk of makkelijk is om meerdere keren achter elkaar thuis te komen zonder ook maar echt iets gedaan te hebben dat zal niemand ooit zeggen. Ik ben afgelopen weken al meerdere keren richting hartje Ecrins massief vertrokken om een zelden geskied couloir te skiën. Maar telkens gooide slecht weer, slecht zicht of gevaarlijke sneeuw roet in het eten. Bij moeilijke afdalingen moeten er erg veel omstandigheden goed zijn om alles zo veilig mogelijk te houden. Soms zijn er dus dagen dat het gewoon niet zo is. De ene keer ga je door en maak je een spannend avontuur en de andere keer draai je om en vertrek je richting huis.
Dat maakt alpiene klimmen en steil skiën natuurlijk ook zo mooi. Je krijgt niets cadeau maar als je onder een pittige afdaling staat of als je op een lang begeerde top bent aangekomen is alles even helemaal goed. Tot het moment dat je weer bijna in het dal bent, dan zijn er alweer zoveel nieuwe doelen en nieuwe dromen die erom vragen om uit te komen.
(Hopelijk zal ik dit seizoen nog duidelijk kunnen maken op welk couloir ik momenteel hard jaag, dat zou namelijk betekenen dat ik hem geskied heb)
May 04
Vorige week zijn Sandra vertrokken richting Zwitserland om daar enkele steile lijnen te skiën. Na een week met veel skiën zijn we voldaan thuis gekomen. Minder steile lijnen dan verwacht en gehoopt, in de bergen heb je de condities niet altijd in de hand, maar wel heel veel geskied. De eerste dag was het meteen goed raak met de steile (tot een ruime 50 graden) en mooie Y op de west wand van de Mont Velan, of om preciezer te zijn op de Aiguille de Velan.
Zaterdagmiddag reden Sandra en ik weg uit de door ons zo geliefde Oisans, niet omdat er hier niets meer te skiën valt maar meer omdat verandering van spijs doet eten, verandering van sneeuw doet dus ook skiën. Alle bergen rondom de korte tocht richting de St Bernard tunnel waren nog goed wit. In ieder geval witter dan vorig jaar toen we in het Gran Paradiso gebied de steile Ciaforon noordwand hebben geskied. Door groene dalen reden richting de witte toppen die de St Bernard pas omsluiten. Eenmaal in de tunnel deed de Zwitserse grenswacht zijn beroep eer aan en werden we zoals gewoonlijk goed ondervraagt en werd de inhoud van onze auto aan een inspectie onderworpen. Het maakte de afslag richting Bourg St Bernard nog abrupter, in een klap reden we vanuit de tunnel, en zijn bureaucratisch personeel, richting ons doel voor Zondag. De Zuidwand van de Velan lag er uitdagend en ‘hoog’ bij. Het grote bastion van rots slechts onderbroken door enkele smalle sneeuwlijnen: de droom van elke ‘extreem’ skier.
Zondag ochtend bliepte mijn horloge om zes uur. Tijd om op te staan om door de koude een lang couloir te beklimmen. De uit Frankrijk meegenomen croissants smaakte ondanks het vroege uur prima. Snel gooiden we de rugzakken op onze rug en klikten we onze skis onder. De sneeuw was goed opgevroren en we liepen snel omhoog. Langs de korte sleeplift van ‘Super St Bernard’ liepen we weg van de parkeerplaats de Walliser alpen in.
Continu stijgend vlogen de hoogtemeters onder onze ski’s door. In de steilere hellingen onder het couloir bewezen onze harscheisen goede diensten. Het couloir kwam snel dichterbij maar de top van de Aiguille de Velan leek nog steeds erg ver weg.
Door de lawine kegel onder het couloir klommen we zo lang mogelijk door op onze skis. Echter zoals gewoonlijk werden we snel verplicht om de skis op onze rugzakken te gespen en al klimmend op onze stijgijzers en met een ijsbijl verder te gaan.
Het monotone werk van het beklimmen van een sneeuwcouloir begon. Gelukkig maakte het fantastiche uitzicht op de Grandes Jorrasses en het Mont Blanc massief veel goed. Stap voor stap en pickel voor pickel klommen we omhoog. Eerst onafgebroken maar al snel werd het stappen tellen. 50 stappen, 30 stappen, 20 stappen, tot aan die gele rots, tot aan de splitsing tot aan de col. Niet elk doel werd zonder stoppen gehaald. Gelukkig kwam de top wel steeds dichter bij.
Eenmaal bovenop het kleine colletje enkele meters onder de top werden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht over de Walliser alpen. Qua uitzicht een fantastisch couloir.
Zonder af te koelen, maakten we ons snel klaar voor de afdaling. We dubbel checkten allebei onze bindingen, want een klein probleem met ons materiaal kan hoog in een steil couloir fatale gevolgen hebben. Alles zag erg perfect uit.
De entree van het couloir was zeker zo’n 55 graden. Met betonharde sneeuw hadden we dus weinig tijd om rustig in te komen. Enkele gespannen bochten volgden. In volle concentratie daalde we langzaam maar zeker af. Het uitdagende spel met de steilte speelde we weer zoals altijd met veel plezier. Langzaam aan werd de sneeuw zachter, de steilte nam echter weinig af. Enkele moeilijke passages langs spindrift geulen maakte het spel nog even erg spannend.
Gelukkig hoefden we de bochten bij de afdaling niet te tellen. We draaiden onze skis telkens weer met veel plezier de helling. Eenmaal halverwege in het couloir was de sneeuw erg goed en zou en val niet per defenitie het einde zijn dus gooide we wat meer snelheid erin.
Onder het couloir waren we allebei blij dat we het er weer goed vanaf hadden gebracht, maar ook was er zoals altijd het verlangen naar meer, naar steiler en naar het spel.
In de mooie hellingen onder het couloir daalde we zolang onze bovenbenen het hielden in volle vaart af. Door heerlijke voorjaarssneeuw sneden we lange bochten naar beneden. Vlak naast onze auto klikte we de ski’s uit.
De eerste dag van onze trip was een groot succes. We stapte snel in de auto en reden het dal boven Bourg Saint Pierre in vanwaar we richting de noord wand van de Velan wilde gaan. Maar dat was voor maandag. Eerst genoten we van dit stukje paradijs op aarde. We parkeerde onze ‘kampeer-berlingo’ naast een rustig kabbelend beekje, en we dommelde allebei heerlijk weg in de Zwitserse zon…
Binnenkort plaats ik ook het filmpje wat Sandra en ik in dit couloir hebben gemaakt
Mar 31
La Grave is het Mecca voor elke Freerider. Uniek in zijn soort, La Grave is geen skigebied. La Grave is een mythe en een eitjes lift ineen. Een lift brengt naar sneeuw smachtende freeriders en wannabe freeriders ver boven de 3000 meter. Wie de lift uit stap heeft maar een keus en dat is onder de omheining door skiën (anders valt er weinig te glijden ). Direct ben je in het hooggebergte. Er is niemand die je tegenhoudt, rotsbanden worden niet aangegeven en lawine gevaar is voor eigen inschatting. In la Grave verlangt men een hoog niveau van volwassenheid. Alleen geoefende, verantwoordelijke en ervaren skiërs zullen het in dit gebied naar hun zin hebben en geen gevaar voor zichzelf en anderen zijn.
La Grave heeft twee standaard afdalingen, de Vallons de la Meije en de Vallon Chancel. Beide twee erg mooie en uitdagende lijnen, echte aanraders voor wie dit Zuid Franse gebied wil leren kennen.
Voor wie meer wil, en daar de techniek, kennis en wil voor heeft, is La Grave een waar paradijs zonder einde. Voldoende lijnen in de zogenaamde ‘no-falling’ zone. Zware ski-lijnen waar route zoek capaciteiten, gletsjer kennis en skitechniek allemaal samen moeten komen om een goede afdaling te garanderen. Lijnen waar zelfs de meest ervaren skiërs soms een harde dobber aan hebben. Deze ‘descentes’ zijn misschien wel het best bewaarde geheim van dit gebied. Velen kennen de Trifides, Pan de Rideau, Freaux en de Lac-couloirs. Maar hierna houdt het snel op. Misschien is dit goed om op deze manier alleen kenners toe te laten in dit gevaarlijke speelterrein. Maar ik wil jullie enkele grote afdalingen niet onthouden. Let wel: Dit zijn alle afdalingen die niet onderschat moeten worden qua moeilijkheid en gevaar. Een gedegen alpiene kennis (dus niet alleen skiën) is een verreiste om deze afdalingen veilig te skiën. Als je niet zeker (of te zeker ) van je zaak bent raad ik je aan om een gediplomeerde berggis uit La Grave voor een dag in te huren. Deze mannen en vrouwen zijn hun geld meer dan waard!
Het Chirouze Couloir:
La Chirouze, een couloir waar Amerikanen voor naar Europa vliegen. En dat is logisch. 2300 afdaal meters! Grote open sneeuwvelden op de Girose gletsjer, mooie glooiende gletsjertongen, steile couloirtjes tussen bevroren watervallen, overhangende seracs, steil skiën tussen de bomen, open hellingen en steile afgronden en dit alles in een afdaling. Goede sneeuw over het hele couloir is bijna onmogelijk en dit feit heeft de Chirouze een bijna mythische aantrekkingskracht gegeven. Het skiën is niet extreem (voor La Grave begrippen), maar op enkele plekken is vallen vrijwel zeker fataal. De beroemde traverse om in het eind-couloir te komen is steil, heeft weinig sneeuw en is al enkele keren dodelijk geweest. Een stalen kabel hangt hier als hulp voor skiërs. Pas wel op: ik heb hier enkele keren een kapotte kabel met uitgescheurde rotshaken gezien dus vertrouw niet te veel op deze ‘main-courante’.
Laat in het seizoen is de het oversteken van de Romanche misschien wel de meest spannende opgave in dit couloir. Vaak een lachwekkende glij-show. Een brug is zo’n 200 meter hoger te vinden als de rivier zich te enthusiast toont.
De lijn:
Neem de hoogste skilift tot aan de Dôme de la Lauze ski naar het midden van de spleten-rijke Girose gletsjer. Daal vanaf hier de mooie glooiende helling tussen de Pointe de Muretouse en het telecabine station af. Ski richting een rots die op de kaart als 2801 aangegeven staat. houd deze rots aan je linkerhand. Ski hierna het couloir in. Adembenemende gletsjertongen en seracs zijn een goede herinnering aan het terrein waar je je in begeeft: het hooggebergte! Volg het systeem van korte couloirs en flanken! Hier heb je de steilte grotendeels zelf in de hand! Aan het einde van een lang couloir maak je een lange traverse naar links, hier volgt vaak mooi (pas op lawinegevaar) skiën boven een hele diepe ‘gorge’.
Ski langs een karakteristiek vierkant rotsblok, aangegeven op de IGN kaart, en ski door tot twee grote lariksen. Nabij deze twee bomen volgt het gevaarlijkste deel van de afdaling, een korte traverse om in een bebost couloir te komen. Vallen is hier verboden! Huiver niet om bij twijfel een touw te gebruiken. Na deze delicate traverse, met staalkabel van soms twijfelachtige kwaliteit, volgt een duidelijk couloir wat langzaam in steilte afneemt en overgaat in een glooiende helling tot aan de Romanche.
Vind je weg over deze rivier en hoop op een snelle lift naar La Grave, waar heerlijk koel bier altijd op vermoeide skiërs wacht!
Hieronder het beloofde filmpje van afgelopen Zondag:
Mar 17
Al skiënd proberen we natuurlijk altijd naar perfectie te streven, maar helaas is perfectie onmogelijk (misschien gelukkig maar…). En we kunnen niet altijd “Ze Position” hebben zoals ze in Frankrijk zeggen, zoals Sandra die zich op deze foto iets te bruut in een gesprongen bocht gooit.
